به کشتن من، فکر و اعتقادم، آنچه می‌اندیشم یا برای کشتن ترس و واهمه خود از بیداری و اندیشه من؟

آنکه بر در می‌کوبد شباهنگام به من یاد داد که من هم به عنوان ذره‌ای از این دریای بیکران، سنگ را در هم خواهم کوبید اگر بجوشم، اگر بیدار شوم و اگر از جای برخیزم

آنکه بر در کوبید شباهنگام به کشتن چراغ آمده بود

امروز دلم چلچراغی‌ست از معرفت، از آگاهی

چلچراغی که راه را نشانم می‌دهد و بیشتر می‌اندیشم از دیروز

من گمان می‌کردم
دوستی همچون سروی سرسبز
چارفصلش همه آراستگی‌ست
من چه می‌دانستم
هیبت باد زمستانی هست
من چه می‌دانستم
سبزه می‌پژمرد از بی آبی
سبزه یخ می‌زند از سردی دی
من چه می‌دانستم
دل هر کس دل نیست
قلبها ز آهن و سنگ
قلب‌ها بی‌خبر از عاطفه‌اند

من چه می‌دانستم…

تو چه ساده‌ای و من چه سخت
تو پرنده‌ای و من درخت
آسمان همیشه مال توست
ابر زیر بال توست
من ولی همیشه گیر کرده‌ام
تو به موقع می‌رسی و من،
سال‌هاست دیر کرده‌ام.
خوش به حال تو که می‌پری!
راستی چرا
دوست قدیمی‌ات _ درخت را _
با خودت نمی‌بری؟
فکر می‌کنم
توی آسمان
جا برای یک درخت هست.
هیچ کس در ِ  بزرگ باغ آفتاب را
روی ما نبست.
یا بیا و تکه‌ای از آسمان برای من بیار
یا مرا ببر
توی آسمان آبی‌ات بکار.
خواب دیده‌ام
دست‌های من
آشیانه تو می‌شود
قطره قطره قلب کوچکم
آب و دانه تو می‌شود.
میوه‌ام
سیب سرخ آفتاب
برگ‌های تازه‌ام
ورق ورق
نور ناب.
خواب دیده‌ام
شب، ستاره‌ها
از تمام شاخه‌های من
تاب می‌خورند.
ریشه‌های تشنه‌ام
توی حوض خانه خدا
آب می خورند.
من همیشه
خواب دیده‌ام، ولی…
راستی، هیچ فکر کرده‌ای
یک درخت
توی باغ آسمان
چقدر دیدنی‌ست!
ریشه‌های ما اگر چه گیر کرده است
میوه‌های آرزو، ولی
رسیدنی‌ست.

“عرفان نظرآهاری”

آرزو مي‌کنم اي كاش همين‌طور بود تا من محكم و استوار در حريم عشق تو گام برمي‌داشتم

بسیار مشتاقم با تمام وجود احساس کنم تو عشقت را درباره من هم ابراز می‌کنی

باز هم به من خاطرنشان کن که محبت تو هميشه شامل حالم مي‌شود

قلبم را مالامال از عشق و آرامش بي‌پايان خود بگردان

عشق آدمي مرا افسرده و غمگين كرده و با دلي شكسته،‌ ميدان مبارزه براي ادامه زندگي را در مقابلم قرار داده

عشقي را به من نشان بده كه هرگز دلتنگي و ناراحتي در آن راهي نداشته باشد و من از این که با تو صادق و یکرنگ هستم احساس حماقت نکنم

عشقی صاف و زلال که نیاز نباشد بترسم از فردا، که نکند گل‌آلوده شود اگر ندانسته خطایی کردم

عشقي كه بدانم تو دوستم داري حتي با همه بدي‌هايم و اشتباهاتم، گداي محبتت نباشم و تو مهربانانه مهري دائم و هميشگي داشته باشي و لطفت به جان و روحم گاه‌وبيگاه نباشد

به دنبال نگاهی هستم که مرا از پس دیوانگی‌ام بفهمد و تنها تو هستی که می‌دانی سادگی از ته دلبستگی‌ام پیداست

تنها تو هستی که  قدر پاکی و سادگیم را می‌دانی و همیشه مي‌خواهي مرا بی هیچ منتی

می‌دانم اين عشق ابدي توست كه احساس دوست داشتن ديگران را به من ارزاني می‌بخشد و قلبم را روشن می‌كند

عشق بي‌پايان توست كه امروز مرا وا می‌دارد تا بدون چشم‌داشتی ديگران را دريابم

تو گفتی  اين همه انسان را آفريدی تا عشق و علاقه‌ات را به من،يعني انسان ثابت كنی

تو گفتی برگرد اگر صد بار هم خطا کردی

مهربان ِ هميشگي‌ام؛ خسته‌ام و دلزده از اين وابستگي‌ها، من راه را و درگاه تو را گم كرده‌ام و روزهايم شده به سياهي شب و شب‌هايم پر است از اضطراب و آشفتگي

قلبم و روحم درد دارد و مرهم اگر ندهي، مي‌ميرد اين ساده دل

می‌خواهم برگردم و امید دارم که دیر نکرده باشم

می‌خواهم شگفتي ِ مهربانی و سخاوت بیکران تو را نسبت به بندگانش به همه ثابت كنم

می‌خواهم تا دیر نشد دوباره پیدایت کنم و می‌دانم تو مهربان‌تر از این هستی که خطاهايم را نبخشی، دستم را نگیری و در آغوشت راهم ندهی…

“بیژن جلالی”

“سارای عزیزم، آرزو دارم در پناه مهربان ِ یگانه باغ دلت همواره سرشار باشد از میوه‌های خوش‌طعم محبت و سرزندگی برای شیرین کردن کام همسر و فرزندان نازنینت”

به فرض که چند زمستان دیگر هم چشم‌ها را ببیندم و باز کنم و بهاری نو را بو کنم.

به فرض بیشتر تمرین کنم تا سرسختانه چشم‌ها را تنگ کنم و دست بگذارم روی موهایم تا کمتر پریشان شود وقتی بادهای زندگی تند می‌وزند. تا هر روز آبدیده‌تر شوم از دیروز و ببالم به این که روزی کوهی خواهم شد ستبر؛ که سختی‌اش دماوند را هم به سُخره می‌کشد.

به فرض بنویسم از عیدهایی که هر چه گوش کردم، نشنیدم صدای ماهی وسط تنگ را که چطور با عجله لب‌هایش را باز و بسته می‌کرد تا چیزی بگوید و آخر هم مُرد و دریغ که کسی برای گریه نکرد. دمش را گرفتیم و پرت کردیم وسط باغچه حیاط.

به فرض که باز هم نوشتم و گفتم از هزاران علامت سئوال پر شده در انبار زندگی‌ام که شاید بند پیراهن آخرتم باز شود و راز سر به مُهر هیچ کدامشان باز نشود.

به فرض که به یاد بیاورم روزها را که به چه سختی گذشت از میانه بهمن تا اول اسفند سال پیش و چه سخت‌تر می‌گذرد از همان اسفند سرد تا این تابستان گرم. و ندانم که بود که خنده را می‌خواست گم کند از لب‌هایم.

به فرض چند حادثه دیگر هم تَر کند چشم‌هایم را و بنویسم یا ننویسم از آنها که می‌آیند و می‌روند و می‌رنجند از مَرام این دل که خواست تنها پای یک دل نشسته باشد.

به فرض که ابلهانه یا عاقلانه احساس دخترانه‌ام را از طعم نمی‌دانم گس، تلخ و یا شیرین عشق بی‌بهره کنم و بترسم پا عرصه مستِ پنهان و پیدای این روزهای همه آدم‌های عالم بگذارم و هر سال و هر ماه تارهای وحشی گیسوان پر احساس دلم را کوتاه کنم با قیچی غرور، که نکند بیهوده عاشق شوند.

به فرض حرف مادر را آویزه گوش کنم که”تا کارها پریشان نشود به سامان نرسد” و دلخوش کنم که امور باید پریشان‌تر از این بشود و اندکی صبر بایدم تا بهار.

به فرض بنویسم از آینه، که هر بار به یادم می‌آورد یکی از چراغ‌های خاموش چهره‌ام را و خطی را که از اندوه می‌افتد بر پیشانی‌ام-تو بگو انگار بار اول است می‌بینم این جور را- و مات می‌مانم.

به فرض که شکایت کنم از خیاط روزگار که چین دلبرانه‌ای به یقه پیراهن سفید بختم نزد و اخم کنم به کاتب این زندگی که برایم دیکته‌ای پر از غلط نوشت.

به فرض بگویم از هر روز صبح، که به امید روزی نو راهی روزگار می‌شوم و بنویسم از شب که با حدیتی همیشگی چشم از روز برمی‌دارم.

به فرض بنویسم از گوش‌هایم که هر روز تیزتر می‌شوند تا گاهی صدایی از آسمان صدا کند صاحبش را و سر شوق بیاید که نگاه خدایی آن بالا می‌پایدش و دستی سایه انداخته بالای سرش، ولی در هیاهو گم شود صدا و باز بماند حیران وسط این زندگی.

به فرض بگویم و بنویسم همه اینها را…

اما واژه که تسکین نمی‌دهد